เรื่องไร้สาระ (34) ห้ามสบตา ห้ามยิ้ม
เดือนพย.นี้ผมวางแผนหยุดงานสองสัปดาห์เพื่อไปเดินไพรที่ญี่ปุ่นแบบขับรถเที่ยวไปตามชนบทเดินขึ้นเขาลงห้วยแวะนอนตามบ้านคนหรือเรียวกังเล็กๆ เผอิญจำได้ว่า “คุณแจ่ม” สมาชิกแค้มป์ RD ท่านหนึ่งซึ่งเป็นนักเรียนญี่ปุ่นเคยเล่าว่าการเดินป่าแวะนอนตามบ้านเล็กเมืองน้อยในญี่ปุ่นสามารถทำได้นานเป็นเดือนโดยเดินไปแต่ข้างหน้าไม่ต้องกลับที่เดิม จึงบอกหมอสมวงศ์โทรไปขอวิธีการขั้นละเอียดจากเธอ พอรู้ว่าผมจะไปเที่ยวเธอรีบบอกว่าช่วงนั้นเธออยู่ที่ญี่ปุ่นพอดีให้เธอพาเที่ยวดีกว่า แถมเธอขอรับจัดการให้หมดทั้งรถ ผู้ขับ จองโรงแรม โดยผู้ขับที่เธอสรรหามาก็ไม่ใช่ใครที่ไหน เป็นอีกครึ่งหนึ่งของเธอนั่นเองมาเป็นผู้ขับให้ จะด้วยถูกเกณฑ์มาหรืออาสามาผมก็ไม่ทราบได้ ความที่เป็นผู้ขับกิตติมศักดิ์ผมจะขอเรียกท่านว่า “กัปตัน” ก็แล้วก็ ทริปนี้จึงเป็นครั้งแรกที่ผมจะได้เที่ยวแบบไม่ต้องทำอะไรเลย รถก็ไม่ต้องขับเอง แผนการเดินทางก็ไม่ต้องวาง ไปลุ้นเอาว่าจะมีเซอร์ไพรส์อะไรข้างหน้าบ้าง ผู้ร่วมเดินทางนับทั้งหมดได้ 6 คน พอดีรถเก๋งใหญ่หนึ่งคัน ก่อนวันจะเดินทางก็เกิดเซอร์ไพรส์แรกคือสมาชิกหนึ่งท่านมาไม่ได้เพราะคุณแม่ป่วยกะทันหัน...